سیر تحول تاریخی کشور های غربی در برابر موضوعات قومی و فرهنگی بدین گونه است:
1- Segrigation یعنی جدا سازی – بدین معنا که اقوام مختلف باید جدا از هم زندگی کنند. این نظر بیشتر مدافع حقوق گروهی از جامعه در ان روزگار است که خود را متمدن میدانستند و هدف ممانعت از اختلاط سیاهپوستان و سرخ پوستان با جامعه آنها بوده است. در واقع جامعه مدرن به دلیل برتر انگاشتن خود اجازه ورود دیگران را به محدوده امن خود نمیداده است. تابلو های ورود سیاه ممنوع در مقابل برخی مغازه ها و مکانهای عمومی یادآور همین روزهاست که اکثرا در مورد آن شنیده ایم.
2- Assimilation یعنی یکسان سازی – پس ازمدتی این سیاست(یکسان سازی) جایگزین، سیاست جداسازی شد. این بدان معنا بود که اقلیت های باید تفاوتها و خصوصیت های خود را جایگزین فرهنگ برتر نمایند. و باز ایده واقعی برتر انگاشتن فرهنگ مدرن و مسلط بر جامعه و به نوعی اصلاح و مدرنیزه کردن اقلیت ها بود. بر همین اساس کودکان بومیان استرالیا به زور از آنها گرفته شده و به مدارس شبانه روزی مسیحی فزستاده شدند. سپس این کودکان متاسفانه در ظاهر به فرزند خواندگی ولی در باطن به کارگری در خانواده های استرالیایی های مهاجرت کرده از غرب گماشته شدند.
3-Integration به معنای یکپارچگی - معنای ظاهری این سیاست این بوده است که قصد یکپارچگی کشور است و شعار این بوده که ما همه مثلا کانادایی هستیم ولی مسئله این بود که حکومت و یا اکثریت جامعه استانداردی برای خود در ذهن داشت که هر کس که با آن استاندارد مطابقت نمیکرد انگار که جزیی از جامعه مثلا کاناداهایی نبود. این سیاست باز به نوعی یکسان سازی بود ولی ظاهر خشن سیاست قبلی را نداشت، اما در هر حال باز تفاوت ها، نظرات و عقاید اقلیت ها به رسمیت شناخته نمیشد و در صورت اعتراض اقلیت ها با برخورد خشن حکومت مواجه میشد. از نمونه این حکومت شاید در حال حاضر ترکیه است که سالها کودکان تمام نقاط ترکیه و کردستان هر روز صبح باید در برنامه صبحگاهی شعار میدانند «ما چه ترک ها ی خوشبختی هستیم» این شعار همیشه برای کردها دردناک بوده و هست. زیرا درست است که آنها در کشوری به نام ترکیه زندگی میکردند، اما ترک نبودند. و گفتن اجباری این شعار برای آنها بسیار دردآور و تحقیر کننده بود.
4-Multiculturalism سیاست جاری کشورهای غربی سیاست چندگانگی فرهنگیست. این سیاست نه تنها شامل فرهنگ های متفاوت بلکه شامل زبانها و ادیان نیز میشود. در این سیاست هر کس آزاد است بر اساس فرهنگ خود زندگی کند. هر فرهنگی اجازه داشتن سازمان و گروه و فعالیت های مخصوص به خود است. هر دینی و عقیده ای اجازه ی تبلیغ دارد.
براساس این سیاست، قوانین بسیاری در کشورهای غربی تصویب شده است که به شدت با تبعیض های اعمال شده و یا توهین هایی که به اقشار مختلف جامعه ممکن است روا شود، برخورد میکند.
دولت موظف است برای هر شخصی که توانایی صحبت کردن به زبان متداول کشور را ندارد مترجم رایگان استخدام کند. موسسات متعدد رفاه اجتماعیCommunity Services براساس فرهنگ ها و اقلیت های متفاوت از دولت بودجه دریافت کرده و در حال کمک به چندگانگی و غنای فرهنگی کشورشان هستند.
در زیر لوای چنین حکومتیست که هر فرهنگ و نژادی آزادانه زندگی میکند و به واقع باعث غنای فرهنگی و شکوفایی کشور میشوند. در زیر لوای چنین سیاستی ست که اختلافات جای خود را به همدلی و همیاری میدهد و تعصبات از بین میرود و کشور بدون دست و پا زدن در مشکلات و اختلافات داخلی به سوی آینده حرکت میکند.
