ایرانیان از گذشته ی دور خصلت های ضد بیگانه داشته و دارند. این خصلت پیش زمینه ای طولانی دارد و برمیگردد به تاریخ طولانی دخالت بیگانگان در کشورمان.
اما سوال این است که آیا این خصلت در این روزگار میتواند به ایرانیان سود برساند؟
به نظر من بله، به شرط اینکه به افراط و تفریط نینجامد. نه مثل کره شمالی که درهای کشور را ببندد و همه را دشمن بداند و نه مثل ترکیه سالهای پیش که تبدیل به یک مامور امریکا در منطقه شده بود. هر چند ترکیه با داشتن همان حمایت ها راه چند ساله را به سرعت و در چند روز طی کرد و حالا کم کم در تلاش است که یساست های کاملا مستقل و مقتدرانه ای اتخاذ کند.
اما هر حال دنیای کنونی بسیار متفاوت از گذشته است.
روزگار ما روزگار به هم پیوستگی دنیاست. فاصله ها کم شده، مرزها هر روز معنای خود را از دست میدهند.ارتباطات بسیار گسترده شده است. در این روزگار ما امکان این که درهای خانه مان ببندیم به بهانه اینکه اجازه دخالت به بیگانگان نمیدهیم غیر قابل قبول است.
کلمات نرخ شناور ارز ، دهکده جهانی و فرهنگ جهانی و اقتصاد جهانی و … سالهاست که شنیده میشود ولی همواره متعلق به کشورهایی به جز ایران بوده است.
دولت همواره با دشمن جلوه دادن دیگران، تبلیغات سیاسی، سانسورو فشار سعی در ایزوله نگه داشتن شهروندان خود داشته است. چرا؟ این مسئله چیزی جز ضعیف و ناتوان انگاشتن خود نیست. این مسئله در خوشبینانه ترین حالت چیزی جز سندروم کنترل(conrtoloing syndrom ) در روانشناسی نیست.
سندروم کنترل به سندرومی گفته میشود که شخص از ترس از دست دادن همسر یا شریک خود همواره در حال کنترل کردن اوست. و حتی سعی در محدود نمودن او میکند. شخص دچار به این سندروم درصورت عدم اطاعت طرف مقابل از او شروع به اتهام زدن به او میکند (چه خود به ابن اتهامات باور داشته باشد و چه نداشته باشد)
ولی مسئله وحشتناک تر اینهاست ،چرا که حکومت ایران در حال حاضر خود حتی قوانین خود ساخته را رعایت نمیکند.
در جهان حاضر همه کشورها نقش بسیار فعالتری از گدشته بازی میکنند. و در تلاشند تا با سایر کشور بیشتر هارمونی و مشارکت داشته باشند. این مشارکت به معنا تحت سلطه بودن سایر کشورها نیست، بلکه به معنای همکاری برای منافع مشترک است. در چنین شرایطی ایران هر روز منزوی تر و منزوی تر میشود. و حتی گاهی تلاش میکند برای به ضرر انداختن برخی کشورها متحدینی برای خود دست و پا کند که کاری جز دردسرسازی برای امنیت جهانی ندارند. این در حالیست که اتحاد با چنین کشورهای محدودی در دراز مدت به ضرر ایران خواهد بود. شایعاتی از همکاری ایران با گروههای معلوم الحال در عراق ، افغانستان ، سوریه ، یمن و … وجود دارد. اما این همکاری ها در دراز مدت باعث بی ثباتی کشورهای اطراف ایران میگردد و بی ثباتی هر کشوری باعث میگردد که آن کشور تبدیل به پناهگاه گروههای تروریست گردد. خوب ایران تا چه زمانی به چنین گروههای باج خواهد داد؟
تا چه زمانی به ضرر مردم خود و کشورهای همسایه خود و جامعه جهانی پیش خواهد تاختو همانطور که گفته شد در حال حاضر عدم وجود امنیت در کشوری به معنا عدم وجود امنیت در دنیاست. از این بی ثباتی ایران چه نفعی میبرد؟ آیا این جریان جز مشغول کردن جامعه جهانی با دردسرهای متعدد میتواند باشد؟ آیا این روش مثلا ضد استعماری چاره کار است؟
متاسفانه شروع موج ترورها در ایران نیز در چند هفته اخیر نیز نشانه خوبی نیست. آیا ایران همان سیاست خارجی را میخواهد در داخل کشور نیز به اجرا درآورد؟
تفکرات ضداستعماری بدین منوال در درون اصلاح طلبان نیز کم نیست. البته به نظر بنده این تفکرات در اصلاح طلبان به شدت جانح حاکم نیست. ولی به هر حال تکرار شعارهای زمان انقلاب و زمزمه اینکه آرمان های اکنون جریان اصلاحات و سران نمادین جنبش سبز همان آرمان های انقلاب است این نکته را در ذهن تداعی میکند که نکند همان سیاست کهنه سی سال پیش و همان دشمن انگاشتن قدرتهای بزرگ و تفکرات دوران جنگ سرد همچنان در رویکرد آنها باقی خواهد بود. امیدوارم که چنین نباشد.
در حال حاضر ما با هیچ یک از کشورهای مطرح اروپایی رابطه خوبی نداریم. و اکثر آنها در تلاش برای کاهش روابط خود با ایران دارند.
و صد البته که با سیاست های رایج ایران هر رابطه ای متاسفانه منجر به باج دهی ایران به دیگران ، چشم پوشی از منافع بلند مدت و چشم دوختن به حالا و منافع کوتاه مدت که اکثرا مبتنی بر فقط وفقط حفظ حکومت است خواهد بود.
